آسمان جامعهء خود به پرواز درآيد . چون انسان تنها موجود زنده‌اى است كه بخاطر احساس نياز در يك جامعه زندگى مىكند ، او اين كار را با آگاهى و اراده انجام مىدهد ، و هر چقدر هر كدام از اين دو عنصر ناديده انگاشته شوند از تمدّن و پيشرفت باز خواهيم ماند . و چون سكون جزء ذات انسان است ممكن است تعاليم قرآن و ساير كتب آسمانى را منحرف سازد و آنها را از تعاليم پربار اجتماعى ، سياسى و اقتصادى به مجموعه‌اى از روشهاى فردى تبديل كند . و اين همان مشكلى است كه گريبانگير امّتهاى گذشته بوده است . امّتهاى گذشته دين را به يك تجربهء فردى تبديل كردند و جلوه‌هاى اجتماعى و فرهنگى آن را به فراموشى سپردند و به جلوه‌هاى فردى آن بسنده كردند . مسلمانان نيز در طول تاريخ مبتلا به اين مشكل بوده‌اند ، و به نوبهء خود از دين فقط يك رابطهء فردى را اخذ كردند . فرار از مسؤوليّت و دورى از مشكلات سياسى از تبعات اين طرز تفكّر مىباشد كه تا امروز هم ادامه يافته است . لذا بايد به شريعت الهى چنگ زنيم تا تنگ نظرى ما نسبت به دين تغيير يابد . براى عبادت پروردگار نبايد به كنج خانه‌ها پناه بريم بلكه بايد مساجد را از وجود تك‌تكمان پر كنيم . احاديث شريفه ما را به بُعد اجتماعى عبادات تشويق مىكند ؛ مثلًا ثواب نمازى كه در خانه خوانده شود ده حسنه مىباشد حال اينكه ثواب آن نماز در مسجد به صد حسنه و در مسجدى كه نماز جماعت در آن برگزار مىشود بيشتر و بيشتر مىشود .